четверг, 13 августа 2015 г.
пятница, 10 июля 2015 г.
Այսօր ես բժիշկ եմ ՝ քաղաքում քիչ թե շատ ճանաչում ու հարգանք վայելող, իրեն վստահող հիվանդներ ունեցող: Այսօր ինձ էլ դիմում են խորհրդի համար ՝ որպես մասնագետի, որպես ընկերոջ, որպես մարդու... Պարզապես չգիտեմ՝ վստահու՞մ են այնքան ու անվերապահորեն հավատու՞մ են, ինչպես մենք էինք հավատում մեր մանկավարժներին, ովքեր մինչ օրս դպրոցի ջահակիրներն են... Այսօր դպրոցիս բնագիտական հոսքի բարձրդասարանցիներին տեսա Գյումրի բժշկական կենտրոնում. մասնագիտական կողմնորոշման պրակտիկա են անցնում... Հրաշալի նախաձեռնություն է. մարդը ճանաչում է իր ապագա մասնագիտության առավելություններն ու դժվարությունները, ծանրութեթև է անում իր ցանկություններն ու հնարավորությունները.... Այս առումով ,կարծեմ, Թիվ 1-ը առաջինն է ու դեռևս երևի միակը: Հիվանդանոցում կողք կողքի կանգնած էր Թիվ 1-ի 3 սերունդ՝ բժիշկներ, բժշկական համալսարանի ուսանողներ ու ապագա բժիշկ աշակերտներ՝ մոտ երեք տասնյակ... Գժվելու էր... Մեր գրկախառնված իրարանցումը շատերի ուշադրությունը գրավեց. ,, Ո՞ր դպրոցից եք,- հարցնում էին:- Հաա՜,, ,- պատասխանը լսելուց հետո ծոր էին տալիս տեղյակ մարդու տոնայնությամբ : Հիշում եմ մեր կարգախոսը՝,,Առաջինը առաջինն է ամենուր,,. այն կենսունակ է նաև այսօր...
Կարծում եմ / թող ներվի, եթե սխալվում եմ/՝ առաջինն ու միակն է նաև, որ ունի սեփական հաղորդաժամ՝ ,, Այցեքարտ թիվ 1,, անվանումով , որը պատրաստում ու եթեր են հեռարձակում դպրոցի պատանի լրագրողները ամեն շաբաթ օր՝ ժամը 18:00-ին ,,Շիրակ,, հանրային հեռուստատեսությամբ: Այն, որ լուսաբանվում, արծարծվում են ամենատարբեր թեմաներ, հրաշալի է, բայց հատկապես ինձ հիացնում է պատանի լրագրողների գրագետ խոսքը, պահվածքը, մտքի ճկունություը , խոսք կառուցելու կարողությունը... Խոստովանեմ՝ մենք ավելի վատ էինք արտահայտվում: Չեմ կարողանում հրճվանքս զսպել ու հաճախ շրջապատում հպարտանում եմ կամ ինքս ինձ բարձրաձայնում ՝ ՄԵՐՈՆՔ են...
Գիտեմ, որ հպարտություը գովելի հատկանիշ չէ, բայց ինչպես չհպարտանամ , երբ Թիվ 1-իս աշակերտները պարբերաբար հաղթանակներ են տոնում ,,Հայ ասպետ,, մրցախաղում , և իմ համադպրոցականների ու մանկավարժներիս արհեստավարժությունն ու լրջությունն այնքան է գնահատվել , որ դպրոցը դարձել է խստապահանջ ,, Հայ ասպետի,, գործընկերը Շիրակի մարզում: Դպրոցում լրացուցիչ ուսուցանվում են հայրենագիտություն, առասպելագիտություն, խոսքի մշակույթ, նշանավոր մարդկանց կյանքի դասերը, ազգային երգ ու պար...
Երգն ու պարը , պատմում են, որ դպրոցի մշտական ուղեկիցներն են այսօր, բայց ,,լուրջ,, գործերն էլ հետ չեն մնում: Դպրոցի պատանի երկրապահներից 30-ն, օրինակ, արդեն ունեն սերժանտի կոչում: Սա հենց այնպես չի տրվել. ամենօրյա տքնաջան աշխատանքի, ,,ծառայության,, շնորհիվ են հասել այս աստիճանին, ինչի ամփոփումը Սևանում անցկացրած ,,ծառայությունն,, էր Շիրակի մարզի երկրապահների միության ենթակայությամբ ու ընկերությամբ:
Ռազմական գործի նկատմամբ հետաքրքրության հետևանքն այն է նաև, որ դպրոցը համագործակցության պայմանագիր է ստորագրել Խամփերյանցի անվան ռազմական ավիացիայի ինստիտուտի հետ. դպրոցի ռազմական հոսքի շրջանավարտները ինստիտուտ կընդունվեն որոշակի արտոնությամբ, նաև հնարավորություն կունենան մասնագիտական կողմնորոշման պրակտիկա անցնելու ինստիտուտում ՝ ուսանողների հետ համատեղ ուսումնառության ընթացքում: Երբեմն մտածում եմ, որ եթե բժիշկ չդառնայի, հաստատ օդաչու էի դառնալու...Երկինքը՝ մաքո՜ւր ու անծա՜յր ու այնքա՜ն մոտ...Լավ, չշեղվեմ: Արտոնություն ունեն նաև նրանք , ովքեր ընտրել են ռազմական հոսքը: Նախապատրաստական անվճար պարապմունքներ են կազմակերպվում , որոնք օգտակար են և գնահատելի և՛աշակերտների, և՛ ծնողների կողմից... Է՜լ չգնահատվի...
Подписаться на:
Сообщения (Atom)