ԳՅՈՒՄՐՈՒ ԹԻՎ 1 ԱՎԱԳ ԴՊՐՈՑ

среда, 18 ноября 2015 г.

Մենք վստահ ենք, որ աշխարհը փրկելու ամենահզոր գործոնը բարությունն է:

Ողջույն: Մենք Գյումրու թիվ 1 ավագ դպրոցի 10-րդ դասարանի աշակերտ ենք: Այս գեղեցկուհին մեր դասարանի Աննան է: Նա բոլորիս նման ապրում է իր երազանքների ու հեքիաթների աշխարհում, կյանքով լի է և ապրում է ՝ ականջ դնելով իր ներքին ռիթմին, իր ներսում հնչող երաժշտությանը, հոգու ձայնին: Ըն-դա-մե-նը… Կյանքի և աշխարհի իրական ձայները Աննային չեն հասնում. նա... զրկված է լսողությունից: Նրա լսողությունը կրկին վերականգնելու համար անհրաժեշտ է վիրահատություն, ինչի համար Աննայի ընտանիքը միջոցներ չունի:

Մենք երազում ենք, որ մի օր կկատարվի Աննայի երազանքը. նա կսկսի լսել, ընկալել հնչյուններ, և արդեն 12-րդ դասարանում կպտտվի իր դպրոցական վալսի երաժշտության ներքո ՝ ոչ թե ականջ դնելով իր ներքին լսողությանը , այլ լսելով երաժշտության իրական բարձր ու հնչեղ ակկորդները :
Մենք վստահ ենք, որ աշխարհը փրկելու ամենահզոր գործոնը բարությունն է:
Դիմում ենք ձեզ, բարի մարդիկ, օգնեք Աննային:
Ինեկոբանկ ՓԲԸ Գյումրու մասնաճյուղում բացվել է հետևյալ հաշվեհամարը ՀՀ դրամ 2050155402847001

понедельник, 16 ноября 2015 г.

«Սիրելու համար նախ ճանաչենք»

Շարունակվում են Թիվ 1-ի բացօթյա դասերը՝«Սիրելու համար նախ ճանաչենք» խորագրով:
Կիրակի՝ 14 նոյեմբերի, մեզ համար «դասասենյակներ» դարձան Շիրակի և Արագածոտնի մարզերի մի քանի պատմամշակութային հուշարձանները: Մեր աչքերի առջև վեր էին խոյանում Երերույքի, Թալինի Ս. Կաթողիկե թեկուզ կիսավեր, բայց հոյակերտ եկեղեցիները, Մաստարայի Ս. Հովհաննես-Մկրտիչ և Ս. Ստեփանոս Նախավկա, Սառնաղբյուրի Ս. Թադևոս վանքերը: Խիստ տպավորիչ էին այդ սքանչելի կոթողներից յուրաքանչյուրը՝ իրենց ճարտարապետական լուծումներով: Իհարկե, մենք միմյանց փոխանցում էինք մեր տեսական գիտելիքները այդ եկեղեցիների մասին, բայց այն, ինչ նրանցից ենք սովորում, անփոխարինելի է: Անգամ խոնարհված, բայց Երերույքի տաճարը մնում է վեհաշեն ու վեհացնող, Ս. Կաթողիկեն՝ զարմացնող ու զմայլեցնող իր անմեկին խոնարհ շքեղությամբ: Փորձում էինք թափանցել միջնադարյան վարպետ-ճարտարապետների խորախորհուրդ գաղտնարանները, բայց նրանք լուռ էին: Մաստարայի Ս. Ստեփանոս Նախավկա մատուռի բարձունքից հայրենի հողն էր մեզ ժպտում ուշաշնանային խաղաղ գեղեցկությամբ: Օրվա վերջին հաճելի զգացումները լրում ապրեցին մեր դասընկերներից երկուսի երգեցողությամբ. Ս. Թադևոս եկեղեցու գմբեթի ներքո արձագանքվող ախորժալուր տաղերն ու շարականները մեր ակնածանքը բարուրեցին հոգեպարար անդորրությամբ:
Իսկ զգացումների ու տպավորությունների գագաթնակետը Դաշտադեմի ամրոցում էր: Ներշնչող չափերի կարմրագույն հպարտ կառույցն իսկապես հոգու թրթիռ է առաջացնում: Աշտարակի բարձունքից դիմացդ փռված համայնապատկերն այնպես է ոգեշնչում, որ կարող է դուրս հորդել միմիայն ազգային երգ ու պարով, ինչն էլ, իհարկե, չուշացրինք: Մենք՝ Շիրակ աշխարի զավակներս, Կամսարականների արյան կանչն էինք զգում մեր յուրաքանչյուր պարաքայլի մեջ:
Ամենը, որ վերցրինք մեզ հետ հայրենի երկրի գրկում անցկացրած այս դասից ևս, կմնա մեր հոգու անկորնչելի հարստությունը:

Երերույքի տաճար

Երերույքի տաճարում

Թալինի Ս. Կաթողիկե եկեղեցի

Դաշտադեմի ամրոց

Դաշտադեմի ամրոցի մատուռում

Մաստարայի Հովհաննես-Մկրտիչ եկեղեցում

среда, 11 ноября 2015 г.

Շարունակվում են Թիվ 1-ի բացօթյա դասերը՝«Սիրելու համար նախ ճանաչենք» խորագրով:
Կիրակի՝ 8 նոյեմբերի, մեծարանքի տուրք մատուցեցինք հայ դպրության և գրականության մեծերին, «հաղոդակից» դարձանք այն ամենին, ինչ ուսումնասիրում ենք հայ գրականության դասաժամերին: Նախ Օշականում էինք՝ ի խոնարհում Հայոց առաջին ուսուցչին, որտեղ մեկ անգամ ևս վերհիշեցինք մեծն Մաշտոցի անցած ճանապարհը, կարևորեցինք հայապահպան գործը, նրա շիրիմին՝ իբրև աղոթք, արտասանեցինք նրա իսկ քերթվածներից: Ապա ուղևորվեցինք մայրաքաղաք:
Երևանում Հովհ. Թումանյանի, Ավ. Իսահակյանի, Ե. Չարենցի թանգարաններում, նորովի ճանաչեցինք հայ գրական մտքի առաջատար դեմքերին: Մտովի ճանապարհորդություն կատարեցինք ժամանակի մեջ և «վերապրեցինք» նրանց դարաշրջանը: Խորին ակնածանքով էինք նայում այն իրերին, որոնց երբեմնի հպվել են մտքի մեծերի ստեղծարար մատները, փորձում էինք երևակայությամբ վերստեղծել նրանց կյանքից դրվագներ, որին մղում էին արդեն ցուցանմուշ դարձած՝ միմյանց արված ընծաները: Նրանց ձեռագրերը մեր աչքերում հառնում էին որպես մասունքներ: Եվ մեր ակտիվ զրույցը թանգարանների ուղեկցորդուհիների հետ միտում ուներ իմանալու հնարավորինս ավելին:
Օրվա երկրորդ կեսին Կոմիտասի անվան Պանթեոնում էինք, որտեղ խոնարհվեցինք հայ արվեստի և գրականության հսկաների շիրիմներին, հարգանքի տուրք մատուցեցինք նրանց ստեղծագործություններից արտասանելով:
Օրը հագեցած էր անմոռաց տպավորություններով և զգացումներով: Արտադասարանական այսպիսի ուսուցումը մեզ հասկացնել տվեց, որ մինչ այժմ սովորելը մեզ համար աշակերտական պարտականություն էր, իսկ այսուհետ կլինի քաղաքացիական պարտավորություն՝ ի պահպանություն և փոխանցում մեր անկրկնելի մշակույթի:

Օշական

Ավետիք Իսահակյանի տուն-թանգարան

Հովհաննես Թումանյան տուն-թանգարան

Եղիշե Չարենցի տուն-թանգարան

Կոմիտասի պանթեոն

пятница, 6 ноября 2015 г.

Գյումրու թիվ 1 ավագ դպրոցն ուսումնական պրոցեսում կարևորում է ոչ միայն սովորողների մտավոր, ֆիզիկական և սոցիալական ունակությունների զարգացումը, այլև հոգևոր ներդաշնակությունը:
Դպրոցում երբեք <<անգործ>> չի մնում <<Հարցեր քահանային>> արկղը, ուր հավաքվում են ամենատարբեր հարցեր` կապված Աստծո գոյության, հավատքի, չարի ու բարու, աստվածաշնչյան պատվիրանների, հոգևոր այլ արժեքների հետ:
Յուրաքանչյուր ամիս` նախապես պայմանավորված օրը, Շիրակի թեմի սպասավոր տեր Փավստոս քահանան ծանոթանում է հարցերին, հանդիպում աշակերտների, մանկավարժների ու ծնողների հետ, պատասխանում ընտրված հարցերին:
Հերթական հանդիպումն այսօր էր: Այն անցավ հետաքրքիր քննարկումների բուռն մթնոլորտում:
Բավարարված էին երկուստեք: Ինչպես հավաստում են ներկաները, նման հանդիպումները արդյունավետ են և ուսանելի:

вторник, 3 ноября 2015 г.

ՈՒՐԻՇԻ ՎԻՇՏ ՉԻ ԼԻՆՈՒՄ

Խորին ցավով լսեցինք Եգիպտոս - Սանկտ Պետերբուրգ ուղևորվող A321 ինքնաթիռի կործանման մասին:

Վիշտը համատարած էր, որովհետև մարդ էր զոհվել, մարդիկ, որ ունեին երազանքներ, նպատակներ, ծրագրեր, կյանքի հետ կապված էին հազարավոր թելերով և գնում էին դրանց հետևից ու դրանք իրագործելու: Ամեն ինչ մնաց կիսատ ... Խոր ակոս գծվեց նրանց հարազատների սրտերում...

Ցավակցում ենք մեր բարեկամ ռուս ժողովրդին, մեր աղոթքն ենք միացնում առ Աստված առաքված միասնական աղոթքին: Մեր վառած մոմերը Գյումրիում ՌԴ հյուպատոսարանի մոտ որպես լույս թող իջնեն զոհերի շիրիմներին:

<<Մենք` Գյումրու թիվ 1 ավագ դպրոցի աշակերտներս ու մանկավարժներս, գիտենք` ուրիշի վիշտ չի լինում այս փոքր մոլորակի վրա: Սգում ենք զոհվածների մահը, կիսում նրանց հարազատների վիշտը>> - այսպիսի տողեր թողեցինք հյուպատոսարանի գրառումների մատյանում:

Խունկ ու աղոթք զոհվածների հիշատակին...

ՇՆՈՐՀԱՎՈՐՈՒՄ ԵՆՔ ՄԵՐ ՕԼԻՄՊԻԱԿԱՆՆԵՐԻՆ

Անգլերեն
1. Սարգսյան Անգելինա - 3-րդ կարգ
2. Գրիգորյան Անահիտ - 3-րդ կարգ
3. Մաղաքյան Սյուզաննա - գովասանագիր
4. Թովմասյան Անահիտ - գովասանագիր

Քիմիա

1. Սարգսյան Անգելինա - 3-րդ կարգ
2. Մանուկյան Շուշաննա - գովասանագիր
3. Վարդանյան Գրիշա - գովասանագիր
4. Ջանոյան Հարություն - գովասանագիր

Կենսաբանություն

1. Սարգսյան Անգելինա - 3-րդ կարգ
2. Մանուկյան Շուշաննա - գովասանագիր
3. Մելքոնյան Սոնա - գովասանագիր

Աշխարհագրություն

1. Գևորգյան Գոհար - 2-րդ կարգ
2. Պետրոսյան Ռաֆայել - 3-րդ կարգ

Պատմություն

1. Խուրշուդյան Սերոբ - 3-րդ կարգ
2. Մինասյան Ծովինար - գովասանագիր

Հայոց լեզու

1. Սարգսյան Ֆլորա - 3-րդ կարգ

вторник, 27 октября 2015 г.

Շարունակվում են Թիվ 1-ի բացօթյա դասերը՝ <<Սիրելու համար նախ ճանաչենք>> խորագրով ։
Շաբաթ՝ 24 հոկտեմբերի, Ջաջուռում՝ Մինաս Ավետիսյանի թանգարանում էինք: Նոր աշխարհ էր բացվել աշակերտներիս համար՝ գույների ու ճակատագրի անսովոր հակադրամիասնությամբ: Մեծ նկարչի կյանքն ու ստեղծագործությունները հետաքրքրություն առաջացրին մեր մեջ, և հարցերը հաջորդեցին միմյանց, փորձեցինք նաև դատողություններ անել մի քանի գործերի շուրջ: Ապա այցելեցինք Հացիկ գյուղի «Ծակ քար» կոչվող պատմամշակութային հուշարձան, որի մոտ էլ իմացանք «ծակ քարերի» խորհուրդը, քարապաշտության և նրա դրսևորումների, ուխտատեղիներ այցելելու նպատակների և հավատալիքների մասին:
Շարունակում ենք ճանաչել մեր անզուգական բնաշխարհը։ Ճանաչել ու սիրել, սիրել անմնացորդ, սիրել այնպես ու այնքան, որ ոչ մի թիզ ու ոչ մի քայլ չընկրկենք։